باغچه‌ی نور

غلامرضا حیدری‌ابهری

آیا امام‌ها، به‌جز زبان عربی زبان‌های دیگر را هم می‌دانستند؟

بله، آن‌ها به غیر از زبان عربی، بقیه‌ی زبان‌های دنیا را هم بلد بودند؛ حتی گاهی به آن زبان‌ها سخن می‌گفتند. خدا به آن‌ها دانش همه‌ی زبان‌ها را داده بود.

* یک روز گروهی از اهل خراسان پیش امام صادق(علیه السلام) آمدند. امام(علیه السلام) به زبان فارسی به آن‌ها فرمود: «از باد آید، به دم شود.» یعنی مال ثروتی که از راه‌هایی مثل دزدی به ‌دست آید، راحت نابود می‌شود. این حرف امام صادق(علیه السلام) شبیه این ضرب‌المثل فارسی است که می‌گوید: باد آورده را باد می‌بَرد.

آیا امام‌ها زبان حیوانات را هم می‌فهمیدند؟

بله، امام‌ها، زبان همه‌ی حیوانات را می‌فهمیدند. آن‌ها خیلی خوب می‌فهمیدند که گنجشک‌ها، گرگ‌ها، شیرها، شاهین‌ها، قمری‌ها، قناری‌ها و بقیه‌ی حیوانات چه می‌گویند. آن‌ها به زبان حیوانات کاملاً آگاه بودند.

* یک روز گنجشکی پیش امام رضا(علیه السلام) آمد و با صدای بلند چیزهایی به او گفت. امام رضا(علیه السلام) به دوست خودش فرمود: «این گنجشک می‌گوید: ماری می‌خواهد جوجه‌های مرا بخورد؛ پس بلند شو و چوب بردار و آن مار را بکش.» دوست امام رضا(علیه السلام) هم رفت و آن مار را کشت. با کشته شدن آن مار، گنجشک آرام گرفت.

چرا به امام رضا(علیه السلام) می‌گویند ضامن آهو؟

یک روز، آهویی پیش امام رضا(علیه السلام) آمد و از دست یک شکارچی، به آن حضرت پناه آورد. آهو خیلی ترسیده بود. وقتی به امام رضا(علیه السلام) رسید، آرام شد. شکارچی هم که دید آهو به امام رضا(علیه السلام) پناه برده، دیگر او را دنبال نکرد. به احترام امام رضا(علیه السلام) از شکار آن آهو گذشت.

بعد از این ماجرا بود که امام رضا(علیه السلام) به ضامن آهو مشهور شد.