زیر چتر مهربانی

ریشه در کجاست؟

اکرم الف‌خانی

رهبر عزیزمان فرموده‌اند: «خودتان و اطرافیان‌تان را در مقابل نفوذ دشمنان مصونیت ببخشید.»^(۱)

طوفان می‌وزد. طوفان طعم بدی دارد. شکل بدی دارد. مثل نیش مار تیز است. مثل نیش مار یک‌دفعه حال آدم را خراب می‌کند. طوفان می‌آید. محکم می‌زند بر تنه‌ی درختان. شاخه‌ها را به هر سو می‌کشاند. می‌خواهد جان درخت را با ریشه بیرون بیاورد.

می‌خواهد درخت نباشد. می‌خواهد هیچ گنجشکی لانه‌ای روی شاخه نداشته باشد و صدای جیک جیک‌شان بالاتر از صدای تلخ طوفان نباشد.

اما درختانی وجود دارند که محکم‌اند. ریشه‌های‌شان را خیلی قوی در خاک فرو کرده‌اند.

طوفان که می‌آید، می‌ایستند؛ مثل همیشه؛ مثل روزهای قبل که نگاه‌شان به آفتابِ آسمان بود. طوفان اطراف تنه‌ی درخت می‌پیچد. دست شاخه‌ها را می‌کشد. برگ‌ها را می‌لرزاند؛ اما درخت، ریشه در خاک دارد؛ اما درخت، نگاه به آفتابِ آسمان دارد. آفتاب و ریشه، دل درخت را در هر طوفان تلخی آرام نگه می‌دارد.

داستان شهیدان را بارها خوانده‌ام. عطر شهیدانی که به شهرمان می‌آیند را بارها شنیده‌ام...

شهیدانی که اگر چه پرستو شده‌اند و دل به آسمان داده‌اند؛ اما هم‌چنان ایستاده‌اند. ایران اگر ایستاده است به خاطر خون شهید است. به خاطر عطر شهداست. عطر شهدایی که ریشه در خاک دارند و نگاه‌شان پر از آفتاب است.

ریشه در کجاست؟ و آفتاب را چگونه در چشم‌های خود جا داده‌اند؟ ریشه‌ی‌شان در قرآن است. ریشه، تمام حرف‌های آسمانی خداست. ریشه، تمام همان حرف‌هایی است که خدا در قرآن گفته است وقتی طوفان تلخ و بدشکل دشمن را دیدی چگونه باید باشی...

همان‌جا آفتاب خودش از راه می‌رسد. همان جایی که دلت ریشه در جان قرآن دارد.

نور سر راهت می‌گذارد تا هیچ لکه‌ای از کلک‌های دشمن در راه تو سبز نشود...

با من بخوان، این آیه‌ی قرآن را با من زمزمه کن که مزه‌ی نور می‌دهد.

بخوان این آیه را تا هیچ طوفانی نتواند ریشه‌ی تو را از خاک بیرون بکشاند.

«و در تعقیب و جست‌وجوی دشمن سستی نکنید. اگر شما [در رویارویی با دشمن] درد و رنج می‌بینید، آنان نیز چون شما درد و رنج می‌بینند. و شما چیزی را [چون پیروزی و پاداش] از خدا امید دارید که آنان امید ندارند؛ و خدا همواره دانا و حکیم است.» (سوره‌ی نسا، آیه‌ی۱۰۴)

پی‌نوشت:

۱. پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای (مدظله‌العالی).