)
توی جاده‌ی امید
بچه‌ی خلّاق کیه؟
طیبه رضوانی
بچه‌ای که کارهایی که بقیه نمی‌توانند انجام بدهند، با پی‌گیری زیاد انجام بدهد و هیچ‌وقت مأیوس نشود.
پارسا سلفیان- یازده‌ساله
بلد باشد خوب رنگ‌آمیزی کند و از وسایل دور ریختنی کاردستی‌های عجیب و غریب درست کند.
مهسا سلفیان- هشت‌ساله
بچه‌ای است که تا می‌تواند وسایلش را خودش طراحی کند و هنرمند باشد، مثلاً جامدادی بسازد و یا با طرح‌های نو کیف درست کند.
زینب نگینی- ده‌ساله
بچه‌ای که اگر برایش مشکلی پیش آمد بتواند برای مشکلش راه حل پیدا کند، نه این‌که فقط منتظر بنشیند که بقیه مشکلش را حل کنند.
محمد صولتی-یازده‌ساله
بچه‌ای که بتواند با ابرها شکل‌های قشنگ بسازد و بعد آن‌ها را نقاشی کند.
مهدی صولتی- هشت‌ساله
قبل از انجام هر کاری اول فکر و برنامه‌ریزی کند بعد کارش را انجام دهد.
حسین پری- ده‌ساله
بچه‌ای که هم دقت و تمرکز دارد و هم ابزار و وسایل کافی برای این‌که بتواند خلاقیتش را بروز بدهد.
یونس رجبی- دوازده‌ساله
بچه‌ای که کارهایش را خودش مدیریت می‌کند و دنبال هدفش می‌رود؛ و اگر شکست خورد ناامید نمی‌شود.
محمدجواد صفاری- سیزده‌ساله
برای هر مسئله‌ای راه‌حل‌های مختلف پیدا می‌کند.
مهدی غفاریان- سیزده‌ساله
وقتی کلمه‌ی خلّاق را می‌شنویم فوری به فکر دانشمندان یا مخترعین می‌افتیم و خودمان را با آن‌ها مقایسه می‌کنیم و می‌گوییم پس ما خلّاق نیستیم. در حالی که ما هم کلی فکرهای جدید توی سرمان داریم و تنها فرقی که با دانشمندان داریم این است که آن‌ها به فکرهای‌شان بها دادند.
محمدمهدی نقدی- دوازده‌ساله
بچه‌ای که ذهنش آزاد است و به چیزهای منفی فکر نمی‌کند و جلوی فکرهایی که ذهنش را خراب می‌کند تابلوی ایست می‌گیرد.
عاطفه حیدری- سیزده‌ساله
به نظر من خلاقیت بدون اراده و پشتکار اصلاً به درد نمی‌خورد.
زهرا حسینی- سیزده‌ساله
)
ارسال نظر در مورد این مقاله