روز اول - درس اول

استاد گفت بعضی آدمها از شناختن جهان ناتوان هستند. آنها به دریا خشکی کوه و دشت سفر می کنند. آبزیان و ماهیان دریا و پرندگان و مرغان هوا و حیوانات را در بیابانها می بینند؛ اما از خود نمی پرسند اینها را چه کسی آفریده است. آنها فکر می کنند همه ی چیزها - ماه، خورشید، ستارگان آسمان و زمین خود به خود به وجود آمده اند و آفریدگاری دانا و توانا آنها را نیافریده است. آنها در اشتباه بزرگی به سر می برند.

این آدم ها مثل کورهایی هستند که به خانه ای باشکوه و زیبا دعوت شده اند. خانه ای که زیباترین فرش ها ، لذیذترین غذاها ، گواراترین نوشیدنی ها و بهترین جامه ها را برای میهمانان گذاشته اند. آنها در این خانه ی بزرگ از این طرف به آن طرف می روند در اتاق ها تاب می خورند؛ می روند و برمی گردند؛ اما چیزی را نمی بینند. نه ساختمان باشکوه را و نه وسایل خانه را. اگر چیزی به دست و پایشان بخورد نمی دانند آن چیست. چرا این جاست به چه دردی می خورد؛ حتی ممکن است به خانه و صاحب خانه و سازنده ی آن حرفهای زشت بزنند؛ چون او را نمی شناسند.

برای امروز همین ها بس است. درباره ی حرفهایم فکر کن. در شماره ی بعد حرفهای زیبای دیگری برایت خواهم زد.