هر چه می خواهی بپرس

مرضیه قلی زاده

تصویرگر زهره سادات طباطبایی

مادرم ناتوان بود نمی توانست جایی برود. روزی مرا صدا زد و گفت: دخترم چند سؤال درباره ی نماز برایم پیش آمده خودم که پای رفتن ندارم تو برو و سؤالهایم را از بانوی دانشمند بپرس؛ بعد دستی به پاهای بی جانش کشید و آرام گفت: کاش پاهایم جان داشت و خودم می رفتم هم سؤال هایم را می پرسیدم و هم چشمم به جمال بانوی دانشمند روشن می چشد.

دست روی شانه ی مادر گذاشتم و دلداری اش دادم.

نگران نباش مادر همین امروز می روم و تمام سؤال هایت را از او می پرسم.

راه افتادم به منزل بانوی دانشمند که رسیدم با مهربانی از من استقبال کرد.

سلام کردم و به او گفتم: مادر ناتوانی دارم که درباره ی نمازش سؤالهایی دارد. او مرا فرستاده تا سؤال هایش را از شما بپرسم.

بانوی دانشمند با مهربانی پاسخ داد: «بپرس».

سؤال اول را پرسیدم و او با مهربانی کامل جوابش را داد. سؤال دوم را پرسیدم باز سؤالم را کامل پاسخ گفت.

یک به یک سؤالهای مادرم در ذهنم می آمد و هر بار که من می پرسیدم، او بدون این که خسته شود سؤالم را پاسخ می گفت.

سؤال هفتم... هشتم ... نهم....

تا این که سؤال دهم را پرسیدم و او دوباره پاسخ را کامل برایم توضیح داد.

او از پاسخ دادن خسته نمی شد؛ اما من از سؤال پرسیدن خجالت کشیدم و گفتم: دیگر مزاحم شما نمی شوم.

بانوی دانشمند گفت: خجالت نکش هر سؤالی داری بپرس تا جواب بدهم. من از پاسخ دادن به سؤالهای تو خسته نمی شوم.